يكديگر مربوط مىسازد و در نتيجه موجب انسجام و به هم پيوستگى بافت‌ها مىشود . سلول‌هاى سرطانى براى رشد ، توسعه و گسترش خود در بدن ناچارند ابتدا با درهم ريختن و انهدام اين ملات كولاژن به سلول‌هاى سالم رخنه نمايند براى اين كار نوعى پروتئاز به نام كلاژناز ( Collagenase ) را به كار مىگيرند تا بتوانند اين ملات كولاژن را درهم شكسته و از هم بپاشند و پس از آن راه ورود به داخل سلول‌هاى سالم را باز نمايند و در اينجاست كه اگر مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئاز ( Protease inhibitors ) مناسب در صحنهء نبرد حضور داشته باشند از فعاليت مخرب كولاژنارها جلوگيرى كرده و در نتيجه ، مانع تخريب ملات كولاژن شده و از آماده شدن زمينه براى سرطان جلوگيرى مىنمايند . علاوه بر نكات بالا تحقيقات دكتر ترول نشان داده است كه مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئاز ( Protease inhibitors ) خود داراى خاصيت ضد سرطانى نيز مىباشند . به‌طورى كه موجب تضعيف و كنترل انكوژن ( Oncogene ) يا « عوامل تومورزا » مىشوند . Oncogene ها طبق تحقيقات جديد دانشمندان ، به نظر مىرسد كه از كليدهاى اصلى ايجاد سرطان در بدن مىباشند و عموما در هر سلول سالم و عادى به حالت غير فعال وجود دارند ولى در اثر حوادثى ، تغييرات ناگهانى معروف به موتاسيون در آنها پديد مىآيد و به ژن‌هاى سرطانى تبديل شده و موجب تحريك سلول و تبديل سريع آن به تومور سرطانى مىشوند . دكتر ترول معتقد است ما دام كه « اونكوژن‌ها » بدون فعاليت هستند عوامل بىضررى مىباشند . در حال حاضر طبق بررسىهاى دانشمندان در حدود يك‌صد نوع مختلف اونكوژن شناخته شده است كه در تبديل سلول‌هاى عادى به سلول‌هاى سرطانى و گسترش تدريجى سرطان شركت دارند . از طرف ديگر مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئاز ( Protease inhibitors ) داراى خاصيت جلوگيرى از اكسيده شدن هستند و يا به اصطلاح آنتىاكسيدان ( Antioxadants ) مىباشند . بنابراين از آثار مخرب مولكول‌هايى كه داراى بار قوى اكسيژن هستند و به نام راديكال‌هاى آزاد ( Free radicals ) ناميده مىشوند و عامل وارد نمودن آسيب و صدمه به سلول‌هاى بدن مىباشند ، جلوگيرى مىنمايند . با اين توضيحات نتيجه گرفته مىشود كه مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئاز ( Protease inhibitors ) به منزلهء يك چتر حمايتى هستند كه از پيشرفت سرطان در